Vrijwel elke SaaS-leverancier heeft een set algemene voorwaarden. Beduidend minder hebben ze rechtsgeldig van toepassing verklaard. Het verschil zit zelden in de inhoud, maar in het contracteerproces. Wordt de wederpartij geen redelijke mogelijkheid geboden om vóór het sluiten van de SaaS-overeenkomst kennis te nemen van de voorwaarden, dan kan zij bedingen vernietigen op grond van artikel 6:233 sub b BW. Concreet betekent dat: de aansprakelijkheidsbeperkingen, de exoneraties, de SLA-afspraken en alle andere bedingen waar je als leverancier op vertrouwt, zijn dan weinig waard. Het risico is aanzienlijk, maar gelukkig eenvoudig te ondervangen, mits je je contracteerproces goed inricht.
Wanneer zijn algemene voorwaarden rechtsgeldig van toepassing?
Op grond van artikel 6:233 sub b BW is een beding in algemene voorwaarden vernietigbaar als de gebruiker de wederpartij geen redelijke mogelijkheid heeft geboden om er kennis van te nemen. Artikel 6:234 BW werkt uit hoe je die mogelijkheid biedt. Bij een langs elektronische weg gesloten overeenkomst moeten de voorwaarden vóór of bij het sluiten van de overeenkomst ter beschikking worden gesteld op een zodanige wijze dat de wederpartij ze kan opslaan en later kan raadplegen.
Is een link in de footer voldoende voor je algemene voorwaarden?
Een passieve link in de footer staat meestal buiten het contracteerproces. De wederpartij hoeft er niet actief kennis van te nemen voordat de overeenkomst tot stand komt. Bij een SaaS-abonnement via een online checkout is dat moment doorgaans het plaatsen van de order of het voltooien van de betaling. Worden de voorwaarden op dat moment niet actief aangeboden, dan is aan artikel 6:234 BW in beginsel niet voldaan.
Daar komt bij dat een dynamische webpagina die zonder versienummer of datum kan wijzigen, zich slecht verhoudt tot de eis van latere raadpleegbaarheid. En een akkoord-vinkje zonder directe link naar de voorwaarden levert een zwakke bewijspositie op. Hetzelfde geldt voor een verwijzing naar de voorwaarden op briefpapier of in een e-mailsignatuur, dat is geen terbeschikkingstelling in de zin van de wet. En meesturen bij een factuur is per definitie te laat: de overeenkomst is op dat moment al gesloten.
Hoe stel je algemene voorwaarden correct ter hand bij SaaS?
De oplossing is de terbeschikkingstelling onderdeel maken van het contracteerproces zelf.
Toon de voorwaarden of bied ze via een directe link aan op de pagina waar de overeenkomst tot stand komt. Werk bij voorkeur met een checkbox die niet vooraf is aangevinkt en die specifiek verwijst naar de algemene voorwaarden. Een dergelijke checkbox is in B2B-verhoudingen geen wettelijk vereiste, maar versterkt de bewijspositie aanzienlijk (je kunt bij een geschil aantonen dat de wederpartij de voorwaarden actief heeft geaccepteerd). Ondertekening van de voorwaarden zelf is overigens niet vereist. Het gaat erom dat de wederpartij ze vooraf heeft kunnen inzien en ermee heeft ingestemd.
Laat de link leiden naar een opslaanbaar document, bij voorkeur een PDF met versienummer en datum. Kies je voor een webpagina, gebruik dan een vaste URL per versie met een duidelijke ingangsdatum. Bewaar historische versies en leg de acceptatie vast (tijdstip en geaccepteerde versie), zodat je bij een geschil kunt aantonen welke voorwaarden golden.
Bij enterprise-deals die per e-mail of via een offertetraject tot stand komen, voeg je de voorwaarden als bijlage bij of neem je in de offerte een verwijzing op naar een specifieke, downloadbare vindplaats. Een algemene verwijzing naar “de voorwaarden op onze website” is in beginsel te onbepaald. Doe je regelmatig zaken met dezelfde afnemer, stuur de voorwaarden dan bij elke nieuwe offerte opnieuw mee.
Kan je zakelijke afnemer je voorwaarden vernietigen?
Twee bepalingen begrenzen het vernietigingsrisico.
Ten eerste kan niet iedere wederpartij de vernietiging inroepen. Op grond van artikel 6:235 lid 1 sub a BW is die bevoegdheid uitgesloten voor de rechtspersoon die een jaarrekening heeft gepubliceerd of ten aanzien waarvan een 403-verklaring als bedoeld in artikel 2:403 lid 1 BW is afgegeven, en voor partijen met meer dan vijftig werknemers. In de SaaS-praktijk is de 403-verklaring relevant: veel afnemers zijn groepsmaatschappijen die onder zo’n verklaring vallen en zich daarom niet op vernietiging kunnen beroepen. Het terhandstellingsrisico speelt vooral bij kleinere zakelijke wederpartijen. Hanteert de afnemer eigen inkoopvoorwaarden, dan verschuift de vraag bovendien naar de battle of forms van artikel 6:225 lid 3 BW.
Ten tweede geldt de regeling niet altijd internationaal. Op grond van artikel 6:247 lid 2 BW is afdeling 6.5.3 BW niet van toepassing op overeenkomsten tussen professionele partijen die niet beide in Nederland zijn gevestigd, ongeacht het gekozen recht. Contracteer je met een buitenlandse zakelijke afnemer, dan valt de terbeschikkingstellingseis in beginsel buiten beeld, ook bij een rechtskeuze voor Nederlands recht.
Algemene voorwaarden SaaS correct geregeld?
Heb je überhaupt nog geen algemene voorwaarden voor je SaaS-oplossing opgesteld? Of twijfel je of de voorwaarden die je hebt wel rechtsgeldig van toepassing zijn verklaard? Neem gerust contact met ons op. Onze ICT-juristen kijken graag met je mee.
